Кожны месяц у Беларусі й за яе межамі праводзяцца Акцыі Салідарнасьці з семьямі зьніклых людзей, кожны дзень гэтыя людзі ўспамінаюць сваіх бацькоў, сыноў, мужоў, кожную хвіліну яны ўсе спадзяюцца, што раптам адбудзецца цуда, жалезная заслона спадзе й яны даведаюцца, дзе іх родныя. “Боль не сьціхае, – гаворыць жонка Віктара Ганчара Зінаіда. – Абсалютна. Штодня, штохвіліны, штосэкунды... Гэта ня толькі мой боль. Маё дзіця пра гэта ўвесь час думае. Ведаю, што й родныя Віктара таксама... Заўсёды хочацца спадзявацца на лепшае”.

Аднак зараз, пры сучаснай уладзе дазнацца, ці, тым больш, распачаць новае следзтва неверагодна таму, што ўсе людзі, якія мелі хоць якое-ніякое дачыненьне да знікненьняў палітыкаў атрымалі павышэньне, знаходзяцца пад заступніцтвам рэжыму (Дзьмітрый Паўлічэнка, Віктар Шэйман, Юры Сівакоў), ці знаходзяцца ў астрозе( як два супрацоўнікі “Алмаза”), ці былі адпраўлены ў адстаўку й зьехалі з краіны (Бажэлка, Мацкевіч, Лапатык). Міжнароднае грамадзтва прымала ўдзел у расследаваньні гэтых спраў, Хрыстас Пургурыдэс, спецдакладчык Камісіі Парламенцкай Асамблеі Савета Эўропы па правах чалавека, саставіў падрабязны,фактычна пацьверджаны даклад па знікнуўшых людзях, але значных вынікаў гэта не прынясло. Застаецца адно – сумленьне людзей, якія кіравалі знікненьнямі й, магчыма, растрэламі.

Сёньня Аляксандру Лукашэнку спаўняецца 53 гады, гэта адносна невялікі ўзрост, яшчэ ёсьць дастаткова часу, каб раскаяцца ў злачынствах, бедах, якія ён прынёс Беларусі. Раскаяцца за свае цынічна-жудасныя словы наконт зьнікнуўшых людзей: ” Кіньце шукаць Захарэнку й Ганчара. Вам што, трэба, каб апазіцыя насіла труны зь іх целамі па Мінску?” (2005г.), за акцыю “Мы памятаем”, калі адзін з амапаўцаў разьбіў нос жонцы Зьмітра Завадскага, за слёзы й боль усіх родных зніклых людзей. Сем гадоў назад Аляксандр Лукашэнка сказаў : “Да, я вінаваты, што гэта здарылася ў краіне. Я – таму што я Прэзыдэнт, і больш не шукайце вінаватых. Пагэтаму яшчэ раз падкрэсьліваю – не спрабуйце знайсьці вінаватых. Вінаваты толькі я”. Гэта ня проста выказваньні для журналістаў, гэта значыць, што сумленьне ўсё ж такі ёсьць і яно не дае пакою. Мы жадаем Аляксандру Лукашэнку, каб ён як мага хутчэй зьвярнуўся да дабра, спарядлівасьці, праўды, каб ён раскаяўся перад Беларусьсю, перад беларусамі, а ў першую чаргу перад палітзьняволенымі, рэпрэсаванымі, семьямі знікнуўшых людзей, перад загінуўшымі ў барацьбе з рэжымам. Адраджэньне немагчыма без пакаяньня. А Беларусь павінна адрадзіцца,жыць. Жыве Беларусь!